kzr

Opiekun - ks. Mirosław Gajewski

 

Zmiana tajemnic różańcowych: I Niedziela miesiąca, godz. 17.00
(Kaplica św. Faustyny)

 

mr      

Akt ofiarowania siebie Matce Bożej:

Ciebie Najświętsza Maryjo Panno, Królowo Różańca świętego,
Biorę sobie dzisiaj za Patronkę i Opiekunkę.

Proszę Cię pokornie, abyś we wszystkich potrzebach moich,
teraz i w godzinę śmierci mojej, wspierała mnie swoją pomocą.

Amen

 

Przynależność do koła żywego różańca polega na codziennym odmówieniu dziesiątka różańca. W skład koła wchodzi 20 osób – tyle je tajemnic różańcowych. Każdy z uczestników ma wyznaczoną na dany miesiąc konkretną tajemnicę różańcową. Raz w miesiącu wszyscy spotykają się na modlitwę i zamieniają tajemniczkami. Spotkanie to potocznie nazywane jest zmianą tajemnic różańcowych. Osoba odpowiedzialna za konkretne koło nazywana jest zelatorem (od łac. zelus – gorliwy). Koła różańcowe istniejące przy naszej parafii spotykają się w kościele w każdą pierwszą niedzielę miesiąca o godz. 17.00. 

Koła Żywego Różańca w naszej Parafii

Róże męskie

1. pw. Świętego Jana Pawła II
2. pw. Świętego Józefa opiekuna Matki Bożej

Róże żeńskie

3. pw. Świętej Hiacynty
4. pw. Świętej Królowej Jadwigi

 

Na mocy Indultu Stolicy Apostolskiej z dnia 25 X 1967 r. udziela się członkom Żywego Różańca odpustu zupełnego, po spełnieniu wymaganych do tego warunków w następujące dni w roku liturgicznym:

  • - w dniu przyjęcia do Wspólnoty Żywego Różańca
  • - w Uroczystość Bożego Narodzenia (25 XII)
  • - w Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego
  • - w Święto Ofiarowania Pańskiego (2 II)
  • - w Uroczystość Zwiastowania (25 III)
  • - w Uroczystość Wniebowzięcia NMP (15 XIII)
  • - we wspomnienia Matki Bożej Różańcowej (7 X)
  • - w Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Maryi (8 XII)

Warunkami uzyskania tego odpustu jest: stan łaski uświęcającej, Komunia Święta, modlitwa według intencji Ojca Świętego. i brak przywiązania do grzechu.

 

Obowiązki członków Żywego Różańca

1. Codzienne odmawianie jednej tajemnicy Różańca św. (tzn. 1 Ojcze nasz i 10 Zdrowaś Maryjo) połączone z rozważaniem przydzielonej na dany miesiąc Tajemnicy.
2. Uczestniczenie w comiesięcznych spotkaniach, połączonych ze Mszą św. w intencji żyjących i zmarłych członków Żywego Różańca i zmianą Tajemnic Różańcowych.
3. Częsty udział w życiu sakramentalnym oraz pogłębianie swojej wiary i wiedzy religijnej.
4. Szerzenie czci Maryi przykładem życia i działalnością apostolską oraz odważne stawanie w obronie wiary i Kościoła.
5. W miarę możliwości wspomaganie ubogich oraz udział w pogrzebach zmarłych członków Wspólnoty Różańcowej

 

Różaniec – pochodzi od łacińskiego słowa rosarium, oznaczającego wieniec z róż.

Sama róża jest jednym z kwiatów symbolizujących Dziewicę Maryję. Nazwa różańca wywodzi się ze średniowiecza. Odmawianie modlitwy różańcowej porównywano do ofiarowania Maryi wieńca ze 150 róż. Inne nazwy różańca: Psałterz maryjny, Pozdrowienia.

Poprawne odmawianie różańca oznacza odmawianie modlitwy oraz medytację w tym samym czasie. Dzięki temu odmawianie różańca jest tak wspaniałym przeżyciem duchowym! Każda z tajemnic różańca koncentruje się na jednym ważnym wydarzeniu z życia Jezusa Chrystusa i jego Matki Maryi. To swego rodzaju streszczenie Ewangelii składające się z czterech części: Tajemnic Radosnych, Tajemnic Światła, Tajemnic Bolesnych i Tajemnic Chwalebnych.

 

Tajemnice powinno się odmawiać następująco:

TAJEMNICE RADOSNE - w poniedziałki i soboty

1. Zwiastowanie Najświętszej Maryi P.
2. Nawiedzenie św. Elżbiety.
3. Narodzenie Pana Jezusa.
4. Ofiarowanie Pana Jezusa w świątyni.
5. Odnalezienie Pana Jezusa w świątyni.

TAJEMNICE ŚWIATŁA- w czwartki

1. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie.
2. Objawienie Pana Jezusa na weselu w Kanie.
3. Głoszenie przez Pana Jezusa Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia.
4. Przemienienie Pana Jezusa na górze Tabor.
5. Ustanowienie przez Pana Jezusa Eucharystii, będącej sakramentalnym wyrazem misterium paschalnego.

TAJEMNICE BOLESNE - we wtorki i piątki

1. Modlitwa i konanie Pana Jezusa w Ogrójcu.
2. Biczowanie Pana Jezusa.
3. Cierniem ukoronowanie Pana Jezusa.
4. Dźwiganie krzyża na Kalwarię.
5. Śmierć Pana Jezusa na krzyżu.

TAJEMNICE CHWALEBNE - w środy i w niedziele.
1. Zmartwychwstanie Pana Jezusa.
2. Wniebowstąpienie Pana Jezusa.
3. Zesłanie Ducha Świętego.
4. Wniebowzięcie Matki Bożej.
5. Ukoronowanie Matki Bożej w niebie.

 

Historia Różańca

Nazwa Różańca, jak wspomnieliśmy, wywodzi się ze średniowiecza. W ówczesnej mentalności świat stworzony traktowano jako księgę o Panu Bogu, a w przyrodzie dopatrywano się rzeczywistości duchowych. Szczególną rolę pełniły kwiaty, symbolizowały one różne cechy. Często też ofiarowywano kwiaty Bogu i ukochanym osobom. Modlitwy traktowane były jako duchowe kwiaty. I dlatego odmawianie różańca porównywano z dawaniem Matce Bożej róż. Stąd modlitwę tę nazwano wieńcem z róż, czyli różańcem.

Za ojca Różańca Świętego uważa się św. Dominika (1170-1221), któremu miała się objawić Matka Najświętsza i przykazać rozpowszechnianie tej modlitwy na całym świecie.

Różaniec był dla św. Dominika skuteczną bronią w walce z herezją albigensów*. Legenda głosi, że to właśnie w czasie jednej z jego wypraw, w trakcie której zwalczał tę herezję, zrodziła się modlitwa różańcowa. Gdy pomimo postów i modlitw posługa św. Dominika nie przynosiła owoców, wówczas objawiła się Matka Boża i poleciła Dominikowi, by nie tylko głosił kazania, lecz by połączył je z odmawianiem tzw. Psałterza Maryi, czyli 150 Zdrowaś Maryjo i 15 Ojcze nasz. Od tej pory św. Dominik przeplatał swoje nauki modlitwą różańcową, w której rozważał wraz ze słuchaczami treści zawarte w głoszonych naukach. Nie był jednak to różaniec w obecnej formie…

Ostateczny kształt modlitwy różańcowej ustalił się w XV dzięki dominikaninowi Alamusowi a la Roche (1428-1475). On ustalił liczbę 150 „Zdrowaś Maryjo” na wzór 150 psalmów, które podzielił na dziesiątki poprzeplatane modlitwą „Ojcze nasz”. Dla rozpowszechniania tej modlitwy założył pierwsze bractwo różańcowe. Dzięki zakonowi dominikańskiemu modlitwa różańcowa już w XV wieku stała się znana w całym Kościele[ii].

Od połowy XIX wieku najbardziej popularną różańcową wspólnotę modlitewną stanowi Stowarzyszenie Żywego Różańca, założone przez Paulinę Jaricot (1799–1862) w Lyonie w roku 1826. „Najważniejszą i najtrudniejszą rzeczą jest uczynić różaniec modlitwą wszystkich” – napisała wtedy. Każdy człowiek może znaleźć w ciągu dnia kilka minut, aby odmówić dziesiątek różańca, czyli jedną tajemnicę. Paulina Jaricot zaczęła organizować piętnastoosobowe grupy, nazwane później «żywymi różami». Każda z osób tworzących piętnastkę zobowiązywała się do odmawiania jednej tajemnicy, czyli wszyscy razem odmawiają codziennie cały różaniec. Wszystkich członków róży dotyczy taka sama zasługa jakby odmówili cały różaniec.Nieodmówienie tajemnicy nie oznacza grzechu, a utratę zasługi. Celem Stowarzyszenia Żywego Różańca jest według Założycielki wspieranie modlitwą, ofiarą duchową i materialną działań misyjnych Kościoła. Dziełu Pauliny Jaricot udzieliło poparcia wielu biskupów oraz ojciec generał Zakonu Kaznodziejskiego, który przyłączył Stowarzyszenie Żywego Różańca do wielkiej historycznej dominikańskiej Rodziny Różańcowej, obejmującej Bractwa Różańcowe i Różaniec Wieczysty. Wkrótce papież Grzegorz XVI wydał ‚breve’ aprobujące stowarzyszenie. Żywy Różaniec w krótkim czasie rozprzestrzenił się w całej Francji, a następnie na świecie.

© Copyright 2017 Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Ostrowcu Świętokrzyskim